Landen

Dieng, het verblijf van de goden

Zoek je eeuwenoude tempels, zwavelmeren en groene natuur? Bezoek dan het Dieng Plateau in Wonosobo, Midden-Java. Dieng, wat ‘Verblijf van de Goden’ betekent, ligt op een plateau binnen een caldera van het Dieng vulkaancomp

Dieng ligt meer dan 2000 meter boven de zeespiegel net boven de stad Wonosobo. Het gebied kenmerkt zich door het koele klimaat. De temperatuur ligt hier overdag tussen 12 – 20 °C. ’s Nachts is het er fris met temperaturen tussen 0 – 10 °C. lex. De rit er naar toe is een hele ervaring op zich.

1

 

 

De weg van Wonosobo naar Dieng is kronkelig en op sommige plekken redelijk steil. Het uitzicht is sprookjesachtig. Rechts van ons een beeldschoon uitzicht over lager gelegen dorpjes en links de lokale bewoners die bezig zijn met het telen van aardappelen en andere gewassen.

In het gebied bevinden zich enkele actieve kraters die voortdurend in de gaten worden gehouden door het Centrum voor Vulkanologie van Indonesië. Een van die actieve kraters is Kawah Sikidang, die ook toegankelijk is voor publiek.

 

2

Een stenen pad leidt ons door het ‘maanlandschap’ naar de krater. Hoe dichter we de zwavelbron naderen, hoe warmer het wordt en hoe sterker de geur van zwavel. Dikke warme stoom belemmert het zicht. Bij de ingang tot het complex kun je eventueel een mondkapje kopen tegen de sterke zwavelgeur.

Jaarlijks bezoeken groepen Balinezen krater Sikidang om er offers te brengen. De offers – die in de krater worden geworpen – bestaan uit eenden, kippen, en ganzen. Deze traditie vormt een eerbetuiging aan de voorouders. Balinezen geloven dat hun voorouders oorspronkelijk uit Dieng komen.

3 (2)

Een andere populaire attractie in Dieng is de tempel van Arjuna, vermoedelijk gebouwd in de zevende of achtste eeuw. Wetenschappers zeggen dat dit de oudste tempel is op Java.

Op hetzelfde complex liggen ook vele andere kleine hindoeïstische tempels genoemd naar belangrijke figuren uit het Mahabharata-epos, zoals Semar en Srikandi.

4 (2)

 

Na eeuwenlang in vergetelheid te zijn geraakt, is het tempelcomplex in 1814 herontdekt door een Engelse soldaat die daar een toeristisch uitstapje maakte. Hij zag een aantal tempels deels onder water in het midden van een meer. Een halve eeuw later werd het meer drooggelegd om de tempels letterlijk boven water te krijgen.

In 1864 maakte de Nederlandse acteur en decorschilder Isodorus van Kinsbergen, in opdracht van het Bataviaasch Genootschap voor Kunsten en Wetenschappen, foto’s van de tempels in het gebied.

5 (2)

 

Het is niet duidelijk waarvoor de tempels dienden. Men vermoedt dat de tempels ooit gebruikt werden om de hindoegod Siva te aanbidden. De hoge ligging, de mist en de sterke zwaveldampen die menig bezoeker hoofdpijn bezorgden, hadden iets mysterieus. Mensen uit vroegere tijden waren er stellig van overtuigd dat dit het verblijf was van de goden. Zij eerden de goden door hen offers te brengen in de vorm van gewassen of levende dieren.

6 (2)

De tempels worden tot op de dag van vandaag nog steeds gebruikt bij verschillende rituelen of als meditatieplek. Het verhaal gaat dat mensen die hier komen om te mediteren, tijdens de meditatie een andere dimensie betreden.

7.

 

Ook populair onder toeristen is het zwavelmeer Telaga Warna of het kleurenmeer. Op bepaalde momenten van de dag kun je er verschillende kleuren in zien: groen, turquoise, geel of alle kleuren van de regenboog.  Dat je er verschillende kleuren  in kunt ontdekken, komt doordat het water in het kratermeer zwavel bevat. Het zonlicht breekt op het water en daardoor zie je al die mooie kleuren.

Lokale bewoners gebruiken het water uit het meer voor de irrigatie van hun gewassen, voornamelijk aardappelen.

8.

 

Rondom het meer loopt een pad dat deels verhard is en deels van zand. Wanneer je het pad volgt, kom je bij grotten, waar mensen komen om te mediteren. Ook een bezoek waard is het kratermeer Telaga Pengilon, dat op hetzelfde complex ligt.

9.

 

De meeste toeristen die Dieng bezoeken, komen uit Yogyakarta of Semarang. Vanaf Yogyakarta is het zo’n 3,5 tot 4 uur rijden naar Dieng (121 km); de afstand en reisduur vanaf Semarang is wat korter, respectievelijk 98 kilometer en drie uur.

De beste tijd om Dieng te bezoeken is ’s ochtends vroeg. In de namiddag wordt het gebied bedekt door dikke mist.

Foto’s: Indonesiënu.nl

 

 

 

 

 

 

 

Categorieën: Dieng Plateau, Indonesië, Java, Landen | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Bonaire from the air 2015

 

Categorieën: Bonaire, Bonaire from the air 2015 | Tags: | 1 reactie

Dumfries and Galloway

We vertrekken gelijk na het ontbijt, het is een zonnige dag en niet
koud,  we hebben een mooie route uitgezocht naar Scott’s View de favoriete plek van de Schotse dichter Sir Walter Scott.
Aan het begin van de 19e eeuw ontstond er een romantischer beeld van Schotland en de Hooglanden.  Dit kwam door het werk van Walter Scott, wiens romans en poëzie de verhevenheid en de grandeur beschreven  van een land dat voordien  alleen maar beschouwd  werd als armoedig en barbaars.
Vrij snel zijn we Edinburgh uit en rijden we  weer door de zacht glooiende  koolzaadveldenDSC_0063 
En de rustige dorpjes…
DSC_0025

tot dat onze TomTom ineens zegt:  At the roundabout take the first exit . Ook dit is weer een mooie weg, met aan weerszijden een bosrijke dichte  begroeiing. De weg verandert in een smalle kronkelige weg die omhoog klimt en na een 20 minuten zijn we ineens boven op

Scott’s View sCOT VIEW

Er staan diverse mensen te filmen en te fotograferen, op deze hoogte staat een koude wind, ik zeg tegen Leonie even mijn jas aantrekken. maar zie dan  tot mijn grote schrik, dat hij niet  achter in de auto ligt,. Leonie grijpt direct haar telefoon om het hotel te bellen  en  te informeren of mijn jas daar inmiddels gevonden is. Kort daarop komt inderdaad het verlossende  telefoontje, dat ze hem klaar  zullen leggen bij de desk. Ik twijfel nog, dat hele eind weer terug, maar Leonie zegt kordaat,  nee oma, je hebt hem nog meer dagen nodig, en ja het was een dure leren jas   Dus we besluiten om terug te keren naar Edinburgh via een alternatieve route Maar eerst willen wij nog  naar  de Botanic Garden Dawyck  die ligt niet helemaal op de route, maar wel dicht bij de route die we terug  nemen voor Edinburgh. Na een uurtje rijden vinden we de afslag naar de tuinen van Dawyck
 Leonie heeft zin om  een lange  wandeling  door het park te maken, maar ik zie een trap en een zandweg met veel steentjes, daar ga ik dus niet aan beginnen en keer  snel om.  Ik ontdek een bank waar ik een hele tijd heb kunnen genieten  van de rust de vogels en de prachtige omgeving. Hierbij de ‘bank’ en het restaurant ☺
bOTANIC
Botanic garden 2
Botanic gRDEN 7
Leonie maakte o.a. nog deze foto’s van haar wandeling door het park. En een mooie doorkijk van het Dawyck House.
Na een uitstekende lunch maar weer op weg naar het hotel in Edinburgh….

Dawyck House

Scotisch borders We vinden een hele mooie rustige weg zonder verkeer en  dwars door  de Scottish borders

Wat een onverwachte verrassing, na de pech van de jas.

Er grazen  overal geiten en we rijden dus voorzichtig en langzaam er door heen.

Aan weerskanten .de enorme grasvlaktes . ..alter..alternatieve route 9ALTERNATIEVEPas laat in de middag zijn we weer bij het hotel  in Edinbugh . Vlug mijn jas opgehaald en gelijk omgekeerd dezelfde weg weer terug.    Uren lang rijden we over de uitstekende wegen met links en rechts weidevelden en uiteindelijk door de  hoge heuvels, met toppen van meer dan 800 m hoog. Na een lange vermoeiende tocht zien we gelukkig   ons hotel de Holiday Inn.   Het inchecken gaat snel er is een  enorme grote kamer  voor mij gereserveerd, ik kan er wel een feestje in houden. Nadat we ons omgekleed hebben gaan we op onderzoek uit. We vinden een gezellige bar er zitten wel erg veel heren, die ons nieuwsgierig opnemen  maar daar trekken we ons natuurlijk niets van aan. We bestellen onze wijn en gaan in zo’n ouderwetse diepe fauteuil zitten, zo één waar je niet meer uit kan komen. Het hotel was vroeger een landhuis en er is een hele moderne nieuwe vleugel aangebouwd voor de kamers. De bar en eetzaal zijn nog in het oude landhuis. We besluiten om morgen maar rustig aan te doen en na een heerlijk diner gaan we naar onze kamers.  want het was me wel weer een dagje geweest…

Categorieën: Dumfries and Galloway, Landen, Schotland | Tags: , , , , | 2 reacties

Grossglockner

Vandaag vertrekken we al vroeg voor een tocht naar de Grossclockner.   We rijden van Oberdrauburg naar Heiligenblut waar deze prachtige kerk staat  een van de belangrijkste kerken van de alpen. De kerk heeft een hoogaltaar van Michael Pacher.

Heiligenblut kerk

Na wat foto’s en filmopnamen nog snel een cappuccino gedronken waarna weer snel naar de auto. Om daarna de afslag naar de Glossclockner te nemen.

114

De Glocknerstrasse biedt  een bijzonder natuurverschijnsel. De tocht uit de dalen naar de Kaiser-Franz-Josefs-Höhe voert langs alle vegetatiegordels van de Alpen. In vlak gebied zou dat overeenkomen met een reis  van 4000km van Salzburg tot aan het noordpoolgebied.

De 26-jarige monarch Franz Josef wandelde in 1856 vanuit Heiligenblut in 4 uur naar het gedeelte dat nu Kaiser-Franz-Josef-Höhe heet.

ayser Franz

In 1922 a group of Austrian experts created the vision of e Glockner High Alpine Road. A picturesque high road for increasing tourism, to put all other roads technically in the shade..By 1924 the Carinthian engineer Franz Wallack had received the contract to construct a “picturesque high road” over the Hochtor (High Pass) The tumultuous development in the “golden twenties” failed to further the Glockner Road project. Only  the disastrous economic world crisis of 1929 brought the breakthrough. The Glockner Road was to create jobs during the hardest crisis period. After  five years of hardship, around 3.200 workers had completed the Grossglockner High Alpine Road.

oppassen voor de marmotten

Gedenkplaat op het Fuscher Törl voor verongelukte bouwvakkers

A memorial, designed by the internationally renowned architect Clemens Holzmeister, that reminds us of the workers who died during the …

Gedenkplaats (2)

 

 

 

 

 

 

 

Categorieën: Karinthië, Landen, Oostenrijk | Tags: , , , | 2 reacties

Hermitage Winterpaleis

The Hermitage is famous not only for its collections, but for its buildings, too. The most remarkable place among them belongs to the Winter Palace that served as the  principal residence of the Russian Emperors for 250 years. Together with the Admiralty, the General Staff and the Headquarters of the Guards Corps it forms a beautiful architectural complex of Palace Square that has become the architectural and historical centre of St. Petersburg.
Jordan_trap
Nog enkele dagen en de riviercruise Moskou – St.Petersburg is ook weer verleden tijd. Vanmiddag ben ik naar de Hermitage geweest. Er stonden lange rijen mensen te wachten. Binnen kon je met al die mensenmassa; geen mooie foto’s maken. Maar ik heb toch een enkel plaatje kunnen schieten en een goede indruk gekregen van dit prachtige museum.
Het Winterpaleis is tegenwoordig het hoofdgebouw van het museum de Hermitage en was sinds de 18e eeuw de officiële residentie van de tsaren. In 1837 verwoestte een brand vrijwel de gehele inrichting. Nicolaas liet één en ander reconstrueren waaronder het bijzondere trappenhuis dat uitkomt aan de kant van de Neva.
The_jordan_staircase_2 Elk jaar op 6 januari schreed de tsaar over deze staatsie- of Jordaantrap naar beneden voor een symbolische doop in de Neva om de doop van Christus in de Jordaan te gedenken. Kort na de revolutie in 1917 riepen de nieuwe leiders het paleis uit tot staatsmuseum.
De Hermitage is een van de grootste en beroemste musea ter wereld. Drie van die gebouwen rijgen zich op de Paleiskade aaneen naast het Winterpaleis. de Kleine Hermitage, de Oude Hermitage en het Hermitage theater. Niet zichtbaar is de Nieuwe Hermitage uit 1851. Tegenwoordig bezoeken ca. 4 miljoen mensen per jaar de Hermitage. Het is niet mogelijk in één dag de Hermitage met haar oppervlak van ruim 100.000 m2 te kunnen bezichtigen.
Aleksanderzaal De ruimte en de rijkdom van de Hermitage is overweldigend. Ik noem hier een paar van de prachtige zalen. Direct aan de Paardetrap grenst de Veldmaarschalkzaal, die gevolgd wordt  door de Peterzaal, waarvan de wanden zijn bespannen met 19e eeuwse wijnrode  zijde, bestikt met zilver.
Sint_georgizaal_2 De 1000 m2 grote wapenzaal met zijn imposante goedkleurige zuilen  heeft zijn naam te danken aan de reusachtige kroonluchters waarop de rijkswapens van het Russische gouvernement prijken. Hierna kom je in de Heldengalerij uit 1812. Ruim 330 portretten van Russische helden uit de oorlog tegen Napoleon zijn hier afgebeeld.
In de Kleine Hermitage neemt de Paviljoenzaal vrijwel de hele etage in beslag. Een bezoekersmagneet in de Oude Hermitage is de zaal waar Leonardo da Vinci’s Madonna Litta en Madonna Benois te bewonderen zijn. The_raphael_room_2 Ook in de andere zalen is de keuze overweldigend. Ik zag  buiten de Italiaanse collectie ook een Spaanse, Vlaamse en Hollandse kunst hangen. Een andere zaal  herbergt enkele van de belangrijkste doeken van Rembrandt, waaronder de tgerugkeer van de  verloren zoon, Flora en de beroemde weergave van Danae. Kunst van de 19e en 20ste eeuw is op de derde etage te zien. Claude Monet, Renoir, Degas, Cezanne, Van Gogh, Gauguin en Matisse. En natuurlijk ruim 30 doeken van Picasso en sensuele beelden van Rodin.
The_raphael_loggias_3 De Hermitage is echter meer dan alleen een schilderijencollectie. Het museum heeft ook een Egyptische collectie en een afdeling van antieke  beelden  en een omvangrijke munten- en cameeëncollectie. "Hermitage" betekent Kluizenaarsverblijf. 
Categorieën: Hermitage Winterpaleis, Landen, Rusland | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

St. Petersburg – Leningrad

Het is een bewolkte dag wanneer we om 8 uur ’s morgens aankomen in St.Petersburg. Om 8.15 is het vertrek voor de stadsrondrit.  Van een uitgebreid ontbijt heb ik reeds in mijn hut kunnen genieten.    
4081 Ook de regen  komt met bakken uit de lucht en zodoende krijg ik een sombere indruk van een van de mooiste steden van de wereld. Over een periode  van twee eeuwen slaagden de bouwmeesters erin om van St.Petersburg een bijzondere stad te maken. De binnenstad met haar 2400 historische panden staat op de Werelderfgoedlijst van Unesco. 
Kanalen De boottocht over de veertig kanalen met de prachtige bruggen en gebouwen die ik voor deze middag heb besproken, werd mij afgeraden, was te gevaarlijk voor mij om in die lage boot te komen. Gelukkig gaat de Folklore show van deze avond voor mij wel door.
St.Petersburg werd op 27 mei 1703 gesticht door Peter de Grote om de oude door Ivan de Verschrikkelijke ontvolkte hanzestad Novgorod als ‘venster op het westen’ te  vervangen en werd toen de hoofdstad van Rusland. De stad is niet vernoemd naar haar stichter, maar naar de apostel Petrus, de beschermheilige van de stad.
Tijdens de tweede wereldoorlog moest St.Petersburg de naam was toen Leningrad de moeilijkste periode in haar bestaan doormaken; de 900 dagen durende blokkade, van september 1941 tot januari 1944. De Duitsers kwamen de stad niet in maar Leningrad werd van de rest van het land afgesneden. Verzwakt door de honger, bevriezend door de ijzige kou, waren de mensen gedoemd  te overleven in de enorme stad, waar de electriciteit uitgevallen was en de watervoorziening niet meer werkte. Via de route over het bevroren Ladogameer lukte het de stad te bevoorraden. Pas in januari 1943 werd de blokkade doorbroken door een smalle bres te slaan in de omsingeling, maar pas een jaar later lukte het om de vijand helemaal te verslaan.

Het herdenkingscomplex voor de moed van de ongebroken Leningraders bevindt zich op de Piskarjovka begraafplaats, waar de grootste massagraven liggen. Hier zijn 450 duizend burgers begraven die van honger en gebrek omkwamen. In totaal zijn er bij de blokkade meer dan 1 miljoen inwoners en verdedigers van de stad om het leven gekomen: hiervan werden er 20 duizend bij bombardementen gedood.
4025 Geen één Russische stad is zo beroemd om haar nachten als St.Petersburg. De periode van de zomerzonnewende brengt de "Witte nachten" met zich mee, als de lange dagen en de korte nachten  van half juni tot begin juli  bijna onmerkbaar in elkaar overgaan. Wat te maken heeft  met de geografische  ligging  op 60 gr. noorderbreedte. De vermaardheid van deze nachten heeft  Petersburg te danken aan de dichter Aleksander Poesjkin, die ze voornoemde naam gaf in zijn verzen en hun magische stemming zo weegaloos beschreef. Poesjkin bracht deze nachten dikwijls door met kaarten. Een paar plekken waar hij zelf zijn geluk in het spel of in de liefde  beproefde, duiken op als plaatsen van handeling in zijn werk.
Ook in het werk van Fjodor Dostojevski zijn autobiografie en fictie met elkaar vervlochten een melancholische liefdesverklaring aan de stad in het hoge Noorden en een van de mooiste romantische verhalen van de wereldliteratuur is zijn vertelling  Witte nachten (1848)
Poesjkin Aleksandr Sergejevitsj Poesjkin 1799-1837  je komt hem op de mooiste plekjes tegen. Op pleinen , in afgelegen hoekjes van betoverende parken en tuinen, zit hij rustig op een bankje te dromen.

De orthodoxe kerk in Rusland heeft een geschiedenis van meer dan duizend jaar. Volgens de overlevering liet de Kievse vorst Vladimir de Heilige in 988 al zijn onderdanen dopen in de Dnjepr.
Tegenwoordig nog maakt een orthodoxe kerkdienst op een buitenstaander de indruk van een gebeurtenis uit een andere wereld,
Elke zondag en op vele andere dagen kun, je  de sfeer en toewijding  en aanbidding  beleven  die in Rusland zo diep geworteld is.
De orthodixe kerkdienst verschaft eerder een mystieke contemplatie dan een dogmatische leer en is, ondanks alle regels, eerder   drama dan ritueel.
Ook al begrijp je niets van  het kerk-Slavisch  en daarmee de inhoud van de liturgie, dan nog  kan je hier het best beseffen wat de dichter  Fjodor  Tjoettsjev bedoelde: Rusland is met het verstand  niet te bevatten, in Rusland kan men slechts geloven.

Peterhof Petershof de zomerresidentie van Peter 1 (1705) is een van de bekendste eninteressantste voorsteden van St.Petersburg.Tot het reusachtige complex  van parken en kastelen, 29 km  ten westen  van de stad, behoren tien parken, die alle even mooi zijn. Echt mooi wordt het complex van Petershof door de fonteinen.
Catharinapaleis Catharinapaleis is nu een museum. De voorgevel  van een van de mooiste barokpaleizen  van Europa  wordt levendig  door de kolossale zuilen, de pilasters,
de atlanten en de versieringen aan de vensters.Catharinapaleis_2
Joesoepovpaleis (GEEN FOTO) In dit paleis aan de Mojka werd in de nacht van 16 december 1916 Grigorij Raspoetin vermoord, wat de proloog was tot de revolutionaire gebeurteni
ssen in 1917.
Categorieën: Landen, Rusland, St.Petersburg – Leningrad | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Mandrogi

Om 11 uur komen we aan in Mandrogi,  iedereen gaat van boord voor een wandeling en een bezoek aan het Vodkamuseum Ik kan nog steeds niet ver lopen. Maar de dokter heeft er voor gezorgd dat  een paar matrozen  mij in de rolstoel van de trap afdragen en aan de wal brengen.
4283_5
De huizen van Mandrogi zijn allemaal van hout met mooi houtsnijwerk in oud Russische styl. Maar de zandwegen zijn hobbelig en met de rolstoel daarop rijden is geen pretje. Ik blijf in gezelschap van een paar Russische studentes rustig afwachten hoe dit avontuur verder zal verlopen. Aan de overkant van het grasveld waar we zitten, is een mooi houten huis met een grote witte tent ernaast.  We krijgen de mededeling dat we voor de lunch naar de tent moeten. Een van de mannelijke passagiers ontfermt zich over mij en rijdt mijn rolstoel over het grasveld naar de tent. Er staan lange tafels met  banken ervoor. Er wordt gedanst en gezongen met begeleiding van snaarinstrumenten door Russische mannen en meisjes. Er is een barbecue en er wordt door iedereen flink gegeten.
4284_3
Na een uurtje is het weer tijd om mij terug te brengen,  blijkbaar is het een uitdaging om over een hobbelig grasveld zo hard mogelijk te rijden en ik ben opgelucht als ik eindelijk heelhuids weer aan boord ben. Terug in mijn hut, lees ik op het programma, dat iedereen om 2.15 uur weer aan boord moet zijn. Verder om 4 uur een lezing in de Svir bar, ’s avonds Kapiteinsdiner in het Wolga restaurant. Daarna nog een Muzikaal intermezzo in de Panorama Bar. Een documentaire over de Hermitage in de Neva bar. En een muzikale avond in de Svir bar. Die avond een uitgebreid kapiteinsdiner, waarbij de kapitein  met elk van de 240 gasten persoonlijk met een glas champagne toast en op de foto wordt gezet, tsja je moet wat voor je gasten over hebben en niet te vergeten de fotograaf die er dankbaar gebruik van maakte, zag de volgende dag in de gang een paar honderd van diezelfde foto’s hangen, nee ik heb die foto niet gekocht.
4282
Het Onegameer is een meer in het westen van Rusland en na het Ladogameer het grootste meer van Europa. De oppervlakte bedraagt 9619 km2. De grootste diepte is 127 meter. De rivier de SVIR verbindt het meer met het zuidwestelijker gelegen Ladogameer.
Aan de zuidwestelijke oevers van het Onegameer leven de noordelijke Wepsen, een klein volk dat een aan het Fins verwante taal spreekt (Wepsisch) Aan de oostoever van het meer werden ten zuiden van de monding van de Vodla in de 10e eeuw belangrijke petrogliefen ontdekt. Deze zijn circa 6000 jaar oud en worden toegeschreven aan de voorouders van de huidige Wepsen en Finnen.
4375 Het Ladogameer is het grootste meer van Europa. Het ligt in Noordwest-Rusland, ten noordoosten van Sint-Petersburg. De oppervlakte is 17.700 km2. Het meer meet 219 kilometer van noord naar zuid en is gemiddeld 83 kilometer breed.In het meer liggen ongeveer 660 eilanden, die tezamen een totale oppervlake van 435 km2 hebben.  Het meer wordt gevoed door de Svir, die het water van het Onegameer aanvoert, en door een reeks rivieren die vanuit de oostelijke Finse Merenvlakte komen.
De oevers van het meer zijn in het noorden hoog en rotsachtig en in het zuiden laag en moerassig.
With a lengt of 215 km, the river Svir connects the two largest lakes in Europa, Lake Ladoga in the west and Lake Onega in the east. The landscape along the river enchants each an every passenger.The landscape on the riverbank varies from forested cliffs to green marshlands. The first settlements were built along the banks of the river over 5,000 years ago.
4400_7
The region was and still is an important source of timber for Russia, and even today those who live on its banks are mainly employed in wood processing.
A small village of Mandrogi is a romantic vision from the past. The village has been recently created by men of enterprise and artistic taste as tourist attractions. their cosy log cabins designed in old Russian style attract visitors who can enjoy here the fanciful woodcarving, visit a museum of samovars, buy some souvenirs made by local craftsmen and have a good meal with Russian vodka or tea.
The history of the place is not so romantic. There used  to be a settlement of Veps (Karelian people). In the days of the last war it was occupied by the Germans, the population was interned never to return and the place became desolate. In the 1960s sand was obtained here but the workers left the village when the quarries were closed. Today the population is small, yet industrious and interprising. The head of the community says there are some Veps (descendants of the natives) among them. Mandroga means "pine-trees on the bog" in the Veps language.
Categorieën: Landen, Mandrogi, Rusland | Een reactie plaatsen

Onegameer en museumeiland Kizhi

Nu enige maanden later wil ik de laatste zes dagen van de riviercruise Moskou – St.Petersburg beschrijven.
Het was niet allemaal kommer en kwel. door de gescheurde meniscus was ik plotseling wel heel erg afhankelijk geworden.
Van de boot kreeg ik een rolstoel te leen. Daar werd ik ’s avonds mee naar het Volga restaurant gereden door één van mijn disgenotes.
De volgende dag deden we Kizhi aan, had me daar erg op verheugd, maar van boord gaan was voor mij absoluut onmogelijk.
 
Het museumeiland ‘Kizhi214_3‘ is het hoogtepunt in het Onegameer. Het belang van het 6 km lange eiland
komt tot uiting in een openluchtmuseum waarvan dé attractie de 37 m hoge transfiguratiekerk is
met zijn 22 houten koepels op vijf niveaus (niet te bezichtigen) Het is één van de hoogste houten constructies ter wereld. Gebouwd omstreeks 1714.
Dit wonder van het Noorden staat op de erfgoedlijst van de Unesco, net als de Maria-Bescherm-en-Voorspraakkerk ernaast. Beide kerken beschikken ook over waardevolle iconostasen.215 
Het eiland wordt omgeven door een paar duizend andere eilanden, maar ik zag vanuit het grote raam in mijn hut alleen maar water en struikgewas. Een Russische studente maakte voor mij met mijn camera deze foto’s.
4232
Categorieën: Landen, Onegameer en Kizhi, Rusland | Tags: , , | 1 reactie

Kirilov -Goritsi – Beloe Lake

Nadat we het Rybinsky stuwmeer hebben verlaten, varen we richting het Witte meer.
9 Het aan de oever gelegen Kirill-Beloserski-klooster in Goritsi werd in het jaar 1397 door de later heilig verklaarde  monnik Kirill gesticht, die hier naartoe kwam uit het Simon-klooster van Moskou  om een nieuw leven te beginnen. Het is echter niet dit klooster wat we vandaag gaan bezoeken, maar het klooster van St.Cyril aan het Witte Meer. De bus staat aan het eind van de weg en is nog onzichtbaar, er zijn heel veel kleine marktkraampjes, de weg loopt steil omhoog en het lopen kost me moeite. Het is een warme zonnige middag als we over een hobbelige zandweg naar het kleine plaatsje Kirilov rijden.
Aan weerskanten zie ik uitgestrekte korenvelden, de goudgele korenaren bewegen zachtjes in de wind,
mijn gedachten dwalen af naar een zomer heel lang geleden, blauwe korenbloemen en rode papavers, een déjà vu?
Het is maar 8 km rijden, het plaatsje bestaat uit een aantal armelijk uitziende houten woningen. We stoppen op een landweggetje.  Het is een wandeling van een kleine 10 minuten naar het klooster.
6 Maar het lopen gaat me niet goed af, als we bij het klooster komen, gaat de zandweg over in ongelijke ronde kinderkopjes, ik voel een stekende pijn in mijn knie. Probeer toch verder te lopen, een aardige heer ondersteunt mij, maar het lopen gaat steeds moelijker, ik probeer nog 5 foto’s te maken en ga daarna op een bankje zitten. De zon brand genadeloos, vlakbij is het museum van het klooster, ik strompel naar binnen, het is er heerlijk koel ze verkopen allerlei souvenirs ik koop een boekje zodat ik mij niet schuldig voel om er even te gaan zitten.
Een uurtje later komt Valeria een Russische studente (wiens vakantiejob bestaat uit begeleiding van de passagiers) mij zoeken, het is tijd om naar de bus te gaan. Ik verbijt de pijn, ik heb geen keus, de boot vertrekt om 4 uur richting Kizhi! De weg is te smal voor de bus, zodat we weer het laatste eind moeten lopen. De weg naar beneden loopt nu makkelijker en de marktkraampjes zien er gezellig uit. Ik koop een gehaakt linnen shirt, van 10 euro,  prachtig gemaakt en belachelijk goedkoop, maar het meisje was dolblij, dat ik het kocht. Er hangen ook heel veel bontjassen, capes en mutsen. Als ik eindelijk bij onze boot ben aangekomen, is die verplaatst, er ligt nu een andere boot aan de kant van de kade, ook zijn er winkels uit het niets verrezen het krioelt er van de mensen, want er is van alles te koop het is een gezellige drukte. Ik koop de Fairy Tales van Pushkin en een tablet Russische chocola. Daarna loop ik door de ingang van de vreemde boot, waar aan de andere kant een loopplankje ligt naar onze boot en mijn hut.
Ik lees het programma voor die avond 19.30-21.15 Piratendiner in het Volga/Neva Restaurant. ‘Gebruik uw fantasie en kom verkleed als piraat’. Ik voel niets voor dat piratengedoe, besluit om daar niet aan mee te doen. Verder is er Pianomuziek in de Panorama bar. Concert in de Svir bar. Film "My Fair Lady" Neva Bar. En muzikale avond in de Svir bar.
12 Ik kijk op mijn horloge, en zie dat het bijna 4 uur is en ja hoor even later klinkt er weer muziek door alle luidsprekers en varen we  verder over het Witte meer.
Die avond na het piratendiner, bij het opstaan van de tafel, krijg ik hevige pijn in mijn been, een disgenote loopt met mij mee om mij te ondersteunen, maar voor ik aan het eind van het Volga restaurant ben, zak ik in elkaar. De dokter wordt erbij gehaald, ze dragen mij naar de spreekkamer, ik krijg een injectie voor de pijn + medicijnen. Daarna word ik in een blauw zeil gewikkeld  en vastgeknoopt waarna er 4 matrozen worden opgetrommeld die mij de trap op moeten dragen naar mijn hut. Want er is geen lift op de boot en zo komt er na 6 dagen een abrupt einde aan mijn vakantie, midden in Rusland op de rivier de Wolga.   
10 When we dock at Goritsy the first thing we notice is a very dilapidated Chuch of the Resurrection which is situated on the banks of the river. However, we are going to visit the Kirillo-Belozersk monastery, in the village of Kirilov 8 km away.The monastery of St.Cyril on the White Lake was one of the largest and famous monasteries in Russia and was converted into a museum at the beginning of the 20th century. History tells us that one day a monk from Moscow named Cyril had a vision of a Blessed Virgin in which she told him to head north and to found a monastery.Thanks to Cyril it was nog simply a monastery but it also served as a northern bastion which protected and defended the territory under Moscow’s control. Cooperating in this way with Moscow meant that the monastery not only received generous donations it also gained political influence. During the middle of the 18th century the monastery reached the zenith of its power and influence possessing 20.000 serfs, 400 villages, huge amounts of property and a salt mine. But greed, bad management and corruption led to its decline and fall at the end of the 18th century. During the Civil war the monastery supported the White Guards in the hope of conquering the atheistic Bolsheviks. When the counterrevolution failed the monastery’s bishop was shot dead by the Red Guards.
The new government placed the monastery under state control and opened a museum of Local History on its grounds in 1923. In 1969 the Soviets officially declared the monastery a museum and thus ensured that it will continue to receive financial support and undergo restoration.
Categorieën: Kirilov - Goritsi - Beloe Lake, Landen, Rusland | Tags: , , , | 1 reactie

Yaroslavl

The almost thousand year history of Yaroslavl, one of the most beautiful towns of Middle Russia,
contains legends, facts and monuments, which give pictures of different cultures that developed and reached their peak on the banks of the Upper Volga. 1 Around the menacing walls of the monastery – it was once rich and influential and during the Time of Troubles for a short time became the political centre of Russia – there are many festive churches. In their bright colours and splendid decoration there is more of the Joie de vivre and active energy of a big city than of the Orthodox spirit of asceza. The seventeenth century experienced rapid development of commerce and trades. Following a chain of inside and outside conflicts, the Muscovite state for a while succeeded in bringing together the gentry, church and trading class, finding its own way to economic prosperity. This way, however, was later abandoned by Peter the Great, who made the country move in a different direction.  Nevertheless, the seventeenth century proved to be the golden age of Yaroslavl, manifesting itself in the town’s appaerance in all diversity.
28 The Church of Elijah the Prophet, now standing in the centre of Soviet square, is another monument of early trading quarter architecture. It was commissioned in 1647-1650 by wel-known in the seventeenth century fur buyers, Anikei and Niphantei Skripins, whose influence reached the couths of the tsar and patriarch. Originally it was surrounded by a country estate at the intersection of the main streets of the Earthen Town. Together with the stone fence, dwelling houses and pantries of the Skripins it made a single complex. Following reconstruction in Yaroslavl carried out in compliance with the 1778 plan, the location of the magnificent church was in the centre of the administrative square now and became one of the town’s architectural dominants. The church combines the austere simplicity of Old Russian town cathedrals and the pectoral asymmetrical but strictly balanced spatial composition. The reserver facades of the main chapel well contrast with the festive looks of the side-chapels, thotiered galleries and porches. The church walls, plane and even menacing from the outside, are covered with beautiful and cheerful murals on the inside. They were painted in 1680 by fifteen mural painters under the tutelage of the renowned masters 27 from Kostroma. Gury Nikitin and Sila Savin. The walls are covered with six rows of frescos: the lower tier is ornamental, while the rest five rows illustrate the lives of the prophets, Gospel stories, deeds of the apostles and the likewise. Unlike the St.Nicholas Church of Nedeya with its separately placed icons, frescoes here are not separated from one another and the story smoothly develops, gradually taking visitors’eyes all around the church. The entourage and details of the background are no less significant than Bible legends, which either add to them pictures from Russian everyday life or just borrow the exotic settings of foreign art. The painted perspective portals, the tiled frieze of the gallery and the carved and gilded eighteenth century icon stand, including icons from the local (lower) tier made between the 1670s and 1680s, are all of the highest quality. Such are the representations of Elijah the Prophet and John the Baptist free both in composition and colour, the Holy Sign with its fine miniature painting, etc.
4336
Jaroslavl is een stad in het oosten van Europees Rusland aan de rivier de Wolga, op ongeveer 250 kilometer ten noordoosten van Moskou. Het historisch centrum van de stad, rond de samenvloeiing van de Wolga en de Kotorosl, staat op de UNESCO Werelderfgoedlijst. De stad is onderdeel van de Gouden Ring van Rusland.
De huidige stad ligt op 7 kilometer ten noordoosten van de vroegere Vikingplaats Timerjovo uit de 8e of 9e eeuw. Voor de komst van de Slaven woonden op de plaats van het huidige Jaroslavl sprekers van Finoegrische talen. Jaroslavl zou volgens oude bronnen zijn gesticht in 1010 door Jaroslav de Wijze als een steunpunt van het vorstendom Rostov (een rijk dat voor het eerst wordt genoemd in 1071) tegen invallen vanuit het noorden over de Wolga. Volgens een legende stichtte Jaroslav de stad, nadat deze hier persoonlijk een sterke berin zou hebben verslagen. Deze legende leeft voort in het wapen van de stad, waarop een staande beer staat afgebeeld met een hellebaard in haar rechterhand. Ten tijd van het Kievse Rijk was Jaroslavl een van de oostelijkste steden van het rijk. In 1218 werd Jaroslavl de hoofdstad van het onafhankelijke Vorstendom Jaroslavl, dat zich iets eerder van het vorstendom Rostov had afgesplitst. De stad pntwikkelde zich mede daardoor tot een rivierhandelscentrum, waar veel handelaren en handwerkers naar toe trokken en waar in die tijd ook de eerste kerken en kloosters ontstonden. Tijdens de Mongoolse invasie in Rusland, werd de stad verscheidene malen platgebrand. Tijdens de Tataarse invasie van 1238 werd de stad bijna volledig verwoest. De stad werd echter steeds weer opgebouwd en wist haar positie als handelsstad te behouden. In 1463 kwam de stad onder het bestuur van Moskovië te staan.
Categorieën: Landen, Rusland, Yaroslavl | Tags: , | 2 reacties

Blog op WordPress.com.

%d bloggers liken dit: