Canada

White Rock

White_rock Afscheid van White Rock en……. De laatste dagen werden het echt laatste loodjes, nog nooit heb ik er zo lang over gedaan om 2 koffers in te pakken. White Rock het plaatsje bij de zee, 40 km ten zuiden van Vancouver en maar 0.5 km van de grens van de U.S. en de Semiahmoo Bay, is Huizen_beach gebouwd in Mediterranese stijl, het wordt de Canadese Riviera genoemd. De huizen en appartementen tegen de heuvels en de vele vrolijk gekleurde restaurants en gift shops maken er een schilderachtig geheel van. De gemiddelde temperatuur is 22 graden en heel weinig regen. Beach_2 Langs de 2.5 km wandelweg langs het water, met mooi aangelegde bloembedden en gazons is het heerlijk wandelen. Er is een 8-km zand strand waar je kan zwemmen in het warme water van de Pacific Ocean, je kan kayaking bij Crescent Beach en er zijn zeilwedstrijden. Er is Beach_3 altijd wel wat te doen, in juli is er de tour van White Rock een internationaal evenement met deelnemers uit de hele wereld. In een supermarkt, zag ik deze voorraadflessen en tonnen, je kon daar zelf de hoeveelheid uit scheppen, heel handig voor een klein gezin. Cid_8155dc0730364f54b3946352c2efab4 De 486 ton witte steen waarnaar White Rock is genoemd is nog een overblijfsel uit de laatste ijstijd. Maar een legende vertelt dat de zoon van een Zeegod verliefd werd op een prinses van de Cowichan indianen van Vancouver island. Daar de vaders weigerden hun zegen te geven aan het stel, besloten de twee om Vancouver Island te verlaten om ergens anders te gaan wonen. De zoon van de Zeegod sloeg een grote steen van de top van de berg en rolde hem 18 km langs Georgia Strait naar beneden, en zei: " waar deze steen belandt daar bouw ik Cid_2520b72fc9c741df8474144d8039afd mijn nieuwe woning en daar ga ik Mount_baker wonen met mijn nieuwe familie". En zo ontstond White Rock. De 1e Europeanen die de witte steen zagen waren Spaanse zeelieden in 1791. Ik vond het bijzonder moeilijk om afscheid te nemen van mijn lieve vriend, waar ik 2 maanden zo plezierig en ontspannen mee had opgetrokken. Het zijn onvergetelijke herinneringen geworden, maar helaas er was geen Zeegod maar wel Martin Air die de 9000 km probleemloos wist te overbruggen. Dochter Helma en haar man kwamen mij weer afhalen en na een cappuccino met Limburgse vlaai (wat smaakte dat weer lekker) gingen we op huis aan. Voor alle foto’s zie: http://picasaweb.google.nl/roswaitster

Categorieën: Afscheid, Canada, Landen, White Rock | Tags: , , | 1 reactie

Steveston

Vissersboten_1 Vandaag de laatste zondag van mijn verblijf in Canada zijn we naar het vissersdorpje Steveston gereden. De  talrijke vissersboten met de verse vis, trokken veel bezoekers. Er Vissers_2 werd druk gehandeld en ik zag veel mensen met een enorme vis huiswaarts gaan. Kwaliteitszalm de "Sockeye" voor $10 dollar per kg was al heel snel uitverkocht.
De naam Sockeye is misleidend. De indianen noemde de vis "Suk"-kegh" wat rode vis betekend.
If you know salmon, you know that the sockeye does not wear a sock over its eye; nor does its eye resemble a sock; nor do you fish for it by socking it in the eye. Its name, in fact, is a  mistranslation of a word from  Indian Salish language of the Pacific Northwest. One of the nineteenth-century English-speaking explorers asked a speaker of that language for the name of the distinctive red fish in that territory. "Suk-kegh," said the Indian, meaning "red fish." That had no meaning in English, so the explorer wrote it down in words that made more sense to him–"sock-eye."
Vissers3 Na de lunch nog wat rondgewandeld. Mr. X wist een Ierse zaak, waar je aparte 100% wollen truien en vesten kon kopen. Inderdaad bijna een uur binnen geweest, ik kocht er Vissers4 een mooie zwarte baret en beige pet, maar ondanks de honderden schitterende truien kon ik  hierin geen keuze maken. 
We besloten om nog even langs de pier te wandelen en werden daar verrast door een dansgroep van jonge meisjes, die op Ierse muziek danste, de jongste was amper 3 jaar oud. Erg leuk om naar te kijken. Helaas geen foto’s, de batterijen in mijn camera waren leeg, en natuurlijk had ik deze keer de reserve batterijen niet bij me. Maar vanavond hebben we in ieder geval wel lekker schol gegeten.
Categorieën: Canada, Landen, Steveston | 2 reacties

Gastown

Gastown is een gerenoveerd stadsdeel op vijf minuten van Canada place. (Canadese paviljoen van de Expo ’86)
Vancouver_9 In dit stadsgedeelte staan enkele van de oudste gebouwen van Vancouver,want hier is de stad ontstaan. De wijk groeide rond de saloon van ‘Cassey’ Jack Leyghton, van wie de naam van het stadsdeel is afgeleid. In 1867 arriveerde deze John ‘Jack’ Leyghton (1830-1875), een gewezen loods, per kano op een open Vancouver_10 plek in het bos vlak bij de plek waar George Vancouver 75 jaar eerder was geland. Hij had zijn  indiaanse vrouw bij zich, een schurftige gele hond en een vat whisky. In 1865 waren hier Vancouver_6 houtzagerijen gevestigd, maar de arbeiders mochten niet drinken. Leyghton opende een saloon, Leyghton’s House, op de hoek van de huidige Water Street en Carral Vancouver_8_1 Street. Hij werd in 24 uur gebouwd, met hulp van de houthakkers, die werden betaald in drank. De zaken gingen goed,  vooral omdat de enige plaats om zich te bezatten, New Vancouver_166a Westminster 12 km verderop lag. Jack opende spoedig een tweede café,  waar zijn onsamenhangende en brallende monologen hem de bijnaam ‘Gassy’ bezorgden. Gassy The_lookout_harbour_centre stierf in 1878, toen hij 45 jaar was, en gaf zijn naam aan de huidige wijk. Hij wordt herdacht met een levensgroot standbeeld, compleet met whiskeyvat, op Maple Tree Square, het hartje van Gastown.
De meeste bezienswaardigheden bevinden zich aan de hoofdstraat Waterstreet. Hier staat een enorme klok aangedreven op stoom. Dit was de eerste klok ter Vancouver_3 wereld die op stoom liep. Tot op heden stoot de klok keurig ieder uur een stoomwolk uit. Ieder kwartier klinkt er een melodie die de klokken van de Big Ben in Londen Vancouver_4 nabootst.
Tot slot nog deze foto’s vanaf de The Lookout, een uniek platform op de top van de Harbour Centre Building met een spectaculair uitzicht over heel Vancouver. De lift Vancouver_5 met glasdeur gaat aan de buitenkant van het gebouw omhoog.
Categorieën: Canada, Gastown | 1 reactie

Whistler-Fraser rondrit

Pict0098 Deze rondrit kan alleen in de zomer helemaal worden volbracht, omdat een gedeelte van de route van laat in het najaar tot en met het voorjaar afgesloten is.

We reden van White Rock naar het noordwesten van  Vancouver. Hier vandaan slingert Highway 99 langs de fjordachtige kust van Howe Sound. Steeds weer zie je op de prachtigste lokaties fraaie villa’s  tegen de rotswanden aangebouwd. 5 km ten zuiden van Squamish Pict0070 is een schitterende waterval van 335 meter hoog, de Shannon Falls.  Langs de grens van Garibaldi Provincial Park (ca.2000 km2) gaat de weg naar Whistler het bekendste skidorp van Noord-Amerika, de huizen zijn opgetrokken in de stijl van chalets. Pict0084 Whistler is bepaald geen eenzaam berggebied. De bars en restaurants zijn het domein van de High Life. Een paar meter buiten het dorp beginnen hiking trails die naar de gigantische Pict0090 bergwereld van de Coast Mountains leiden. Whistler bestaat uit twee skigebieden Whistler Mountain (2282 m boven zeeniveau) en Blackcomb Mountain (2284 m boven het Pict0094 zeeniveau) Ze zijn met een skipas toegankelijk – 33 liften met 200 hellingen, 59.000 wintersporters per uur, langste afdaling 11 km. In Blackcomb zoemt sinds kort ‘Excalibur’angstaanjagend snel de berghelling op, een hogesnelheidsstoeltjeslift brengt de skifanaten verder naar boven en ten slotte spant de Glacier Express de kroon: van 700 naar bijna 2000 meter in minder dan 23 minuten naar een gletsjerlandschap dat zo overweldigend groot is dat de Alpen in vergelijking niet meer dan een middelgebergte lijken.
De Horstmann Glacier, de scherpe contouren van de Coast Mountains op de achtergrond tegen die typisch Canadese blauwe hemel het is van een onvergetelijke schoonheid.
Pict0116 Vanaf Whistler gingen we via Pemberton naar Lillooet, waar we een motel opzochten. In 1858 beleefde het plaatsje een korte bloeiperiode omdat dit voor de Pict0119 goudgravers het vertrekpunt was voor de lange reis naar de Cariboo Mountains naar Barkerville. Volgende dag reden we naar Lytton, dit plaatsje is nu bekend vanwege raftingtochten op de Fraser Rivier. Het plaatsje is vernoemd naar de Engelse schrijver Sir Edward Bulwer-Lytton. Zijn bekendste boek The last days of Pompeii.
Pict0130 De Fraser Rivier heeft velen het leven gekost toen zij de rivier met een kano trachtten te bevaren. Daarom werd in 1862 een rijweg in de rotswand van de rivier gehouwen. De weg loopt door het nauwe dal van de Fraser. De nauwste doorgang van de woeste rivier heet Pict0138 Hell’s Gate. Boven de stroomversnellingen zweeft een kabelbaan. Niets voor mensen met hoogtevrees, en ook de weg van Lillooet naar Lytton, je rijdt geregeld langs Pict0139 steile afgronden op een zeer smalle weg. Links en rechts de indrukwekkende allesoverheersende  bergen, door de steil aan alle kanten omhoog rijzende bergen, Pict0140 vergat ik geregeld om te fotograferen. Even stoppen was er natuurlijk helemaal niet bij. De meeste foto’s heb ik vanuit de auto gemaakt,  helaas geen goede kwaliteit. Bij Yale stroomt het water het weerbarstige berggebied uit en loopt verder als brede rivier naar de Stille Oceaan.  Via Hope, (waar in 1981 de film Rambo Rangers werd opgenomen), daarna Chiliwack in Ranger’s Restaurant nog een laatste cappuccino met……, dan langs Abbotsford en Langley reden we terug naar White Rock.

Categorieën: Canada, Landen, Whistler-Fraser rondrit | 1 reactie

Comox

Nog steeds is het bewolkt als we vroeg in de morgen vertrekken van Ucluelet. Buiten staat een groep jongeren die onder leiding van een gids vertrekken voor een hiking.
De auto is gelukkig Pict0317 weer helemaal in orde en we gaan vol goede moed richting Port Alberni en daarna Comox, waar de aangenomen zoon van Mr.X een restaurant heeft.
(bovenste 2 foto’s en de 4e) Courtenay en Pict0319_1 Comox zijn typische retirement communities. Comox ligt aan de oostkust van het eiland. Is een villadorp, veel groen, golfbanen, fraaie huizen en volop mogelijkheden voor ontspanning.  Er is maar één goede weg naar Ucluelet en Tofino, zodoende moeten we dezelfde weg terug als we gekomen zijn. Het is een heel mooie weg door de heuvels met heel veel bochten en fraaie uitzichten, maar bij de mooiste gedeeltes kun je niet stoppen voor Pict0312_2 een foto daar de weg te nauw is. Nadat we de heuvels achter ons hebben gelaten zien we rechts een country market “Whiskey Creek” we stoppen om even te kijken,  maar het Pict0320_1 blijkt een rommelmarkt te zijn.  Tegen twaalf uur arriveren we in Comox.  Na de begroeting van de zoon, de koffie en de foto’s en een uitnodiging om ’s avonds terug te komen, zijn we Comox nog  wat gaan verkennen. ’s Avonds als afsluiting van deze fijne vakantie, hebben we in dit restaurant
gezellig buiten op het terras nog een uitstekend diner gegeten met een voortreffelijke wijn.
Pict0325 Volgende dag gingen we weer richting Vancouver – White Rock halverwege tegen de achtergrond van de besneeuwde bergtoppen, zag ik de andere ferry aankomen die de kant opging waar wij vandaan kwamen. En ik vroeg mij af, of ik dit alles nog een keer terug zou zien.
Categorieën: Canada, Comox, Vancouver Island | Een reactie plaatsen

Tofino en Ucluelet

Het enige nationale park van Vancouver Island ligt 320 km van Victoria,  het park is een prachtige combinatie van bergen, regenwoud en ruige kustlandschappen.
Het park strekt zich uit over 130 km langs de westkust van Vancouver Island  en bestaat uit drie delen, de Broken Group Islands, waarvan een aantal alleen per boot zijn te bereiken, de West Coast Trail, een steeds polulairder wordend maar zwaar langeafstandspad, en Long Beach, een magnifiek strand dat tussen Tofino in het noorden en Ucluelet in het zuiden ligt. Onze voorlopige  bestemming was Ucluelet. Ik had al gelezen dat ook in de zomer in dit gebied vaak mist en stormen zijn langs de kust. Ik kwam helaas niet bedrogen uit, want  heb vrijwel geen Ucluelet foto’s kunnen maken. Deze foto met uitzicht op de zee is vanaf ons balcon in Little Beach Resort gemaakt. De laatste foto van Ucluelet Harbour.De volgende dag gingen wij naar Tofino het was  nog steeds zwaar bewolkt. De weg  naar deze plaats  loopt door het Pacific Rim National Park met diverse hiking trails. Ik las Wild Pacific Trail, Gold Mine en Rainforest, en He-Tin-Kis Park Trail om maar een paar te noemen van de vele routes, er zijn makkelijke en zwaardere Hiking Trails, Maar wij hadden te weinig tijd, hier zou je minstens een dag of tien voor uit moeten trekken.
Las ook op diverse borden waarschuwingen voor hoge golven en tsunamigevaar.  In Tofino aangekomen, konden we nergens de auto parkeren, plaatsje was vol touristen. Ik besloot om uit te stappen, en wat rond te kijken, het zicht om een goede foto te maken viel erg Ucluelet_2_1 tegen, dus ging maar shoppen. Ik vond een gezellig zaak, met allemaal indiaanse beelden, sieraden, kleding, en warempel een paar moccasins die ook nog heel goed zaten. Toen nog een interessant boek over Totem Poles.  Na verloop van tijd drong het tot mij door, dat Mr.X zich al een uur niet had laten zien. Ik rekende snel af en ging op zoek. Ik zag hem bij de auto staan, en van onder die auto liep een hele grote plas benzine de weg op…………..Dat was het eind van dagje Tofino. Het was zaterdagmiddag, er was geen garage te vinden. Ik haalde mijn spullen uit de auto en nam de Greyhound bus terug naar Ucluelet. Een zeer comfortabele bus, die een snelle verbinding heeft tot Vancouver.
Categorieën: Canada, Tofino en Ucluelet, Vancouver Island | Een reactie plaatsen

Mac Millan Provincial Park

Boom_cathedral_trail_1 Vanaf Parksville is Hwy. 4 via Port Alberni de enige weg naar de Westkust. Via deze weg kom je na een paar kilometer bij het natuurreservaat Cathedral Grove, het hoort bij het grotere Mac Millan Provincial Park, dat met het Cameron Lake bovendien een mooi meer heeft.
Boom_cathedral_trail_2 Het was vroeg in de ochtend toen wij bij de sprookjesachtige wereld van varens, mossen en hele oude dikke bomen arriveerde. Er waren  al veel bezoekers, voor een wandeling kon je een korte of een lange route kiezen. Instructieve bordjes lichten de verschillende stadia toe van het unieke ecosysteem Boom_cathedral_trail3 "regenwoud". Het 136 ha grote natuurreservaat bestaat uit eorme douglassparren, sommige wel 800 jaar oud, de oudste op de laatste foto is 76 m hoog en 3 mtr breed omtrek van 9 m. Wandelend onder het bladerdak tussen de enorme stammen lijkt het of je in een natuurlijke Boom_dikste kathedraal bent. 
Categorieën: Canada, Mac Millan Provincial Park, Vancouver Island | Een reactie plaatsen

Bed and Breakfast

Na al dat rondwandelen in Duncan en Chemainus besloten we om het Bb_anneke_1 gezien te houden voor die dag.
En de B&B de "Cedarsong"op te zoeken van een Nederlandse familie, die in het plaatsje Errlington aan de Steckwood road in een groot bos moesten wonen.
We reden via Nanaimo naar Parksville, waar we afsloegen naar Errlington het was even zoeken en vragen, maar uiteindelijk kwamen we bij een Bb_aneke_2 heel romantisch huis aan, waar we hartelijk werden ontvangen door Anneke en Ton. Na gezellig wat bijgepraat te hebben met een drankje op het terras, werd ik nog verwend met een groot stuk taart. De volgende ochtend ging dat verwennen weer door. Met een sfeervolle ontbijttafel en wat een heerlijke hapjes werden daar geserveerd door deze perfecte gastvrouw. Je kunt er mooie Beer2 wandelingen maken, een prachtige waterval is er in de buurt. En soms laat er zich ook een beer zien. Al met al speet het ons, dat we weer verder moesten, maar we hadden nog een druk program voor de rest van de week af te werken.
Deze Bed and Breakfast is echt een aanrader info:
Beer
Cedar Song B&B and Cottage
Tel. 1.250.248.4992
Fax. 1.250.248.0155
info@cedarsongbnb.com
www.cedarsongbnb.com
Categorieën: Bed and Breakfast, Canada, Vancouver Island | 3 reacties

Chemainus

Het was vroeg in de middag en behoorlijk warm toen wij arriveerde in Muurschildering_268 Chemainus.

Deze voormalige houthakkersstad  waarvan in de jaren tachtig van de vorige eeuw de houtzagerij werd gesloten, waardoor de stad haar inkomsten kwijtraakte. De bewoners gingen daarna op zoek naar een nieuwe bron van inkomsten. Het idee rees om zich een nieuw image Muurschildering_271 aan te meten: -KUNST- was het sleutelwoord. De burgers nodigden Canadese kunstenaars uit om de muren te beschilderen met scènes uit de bloeiperiode van de stad. De souvenirshops schakelde over op kunsthandwerk. Zo is er van alles  te koop om mee naar huis te nemen van aardewerk tot Muurschildering_270 indiaanse maskers. 

De muurschilderingen zagen wij gelijk al aan 3 kanten. We parkeerde de auto vlak naast de "Memories of a Chinese boy" Aan de overkant van de weg zagen Muurschildering_269_2 wij een indrukwekkende 20 mtr lange muurschildering  van de vroegere Clements drugstore, waarvan een gedeelte op deze foto. Aan de andere kant van de weg  een muurschildering van drie indianen. Deze afbeelding kwam je in de shops op al het aardewerk en kaarten tegen. De weg naar het centrum van het Muurschildering_273 dorp liep naar beneden, links en rechts in smalle en brede straatjes zagen we elke keer weer een nieuwe afbeelding, en steeds als we dachten alles gezien te hebben, waren er weer andere nog veel mooier. Ik had het behoorlijk warm gekregen en stapte vlug een ijssalon binnen maar net toen ik wilde bestellen Muurschildering_278 kwam Mr.X…..nee, nee, je moet beslist eerst nog even hier om de hoek kijken. Alsof die muurschilderingen er 5 minuten later niet meer zouden zijn. Natuurlijk waren ook daar weer aan alle kanten diverse mooie muurschilderingen. Na het maken van deze foto’s kon ik de verleiding van een ijsje niet langer  weerstaan, op een bankje onder een paar oude bomen zat ik daar in dat grappige kleine dorp met naast en rondom mij de inwoners van Chemainus. Mr. X was reeds naar de auto gegaan. Ik zag een koets met paard ervoor en een fietstaxi met toeristen, ik ben er van overtuigd dat we nog niet alles gezien hebben.

Categorieën: Canada, Chemainus, Vancouver Island | 1 reactie

Duncan

Totems_duncan_3_1 Duncan is een kleine stad, circa 50 km van Victoria vandaan. Het stadje noemt zich sinds 1986 City of the Totems en staat dan ook helemaal in het teken van de totempalen. De inwoners hebben de indiaanse cultuur op professionele wijze vercommercialiseerd. In de stad zijn meer dan 80 hand gemaakte totems te Totems_duncan zien,elk met een eigen verhaal. Hoogtepunt de vervaardiging van totems in het Quwútsun Culteral and Conference Centre. Bij het bezoekerscentrum is een plattegrond te krijgen en er is een gratis rondleiding, met een multimedia presentatie. Helaas de rondleiding was geen succes, de gids sprak Chinees, en na een halfuur Totem_poles_butchart_garden naar de blijkbaar geestige opmerkingen van de gids  bij dezelfde totems te hebben gestaan, besloten we om eerst maar wat te gaan eten.  Toen er daarna geen gids meer was te bekennen zijn we op weg naar Chemainus gegaan.
Een bezoek aan Cowichan Native Village schijnt de moeite waard te zijn.
Totem_victoria De 2 bovenste foto’s zijn van totempalen in Duncan. Het is mij opgevallen, dat elke stad(je) wel een totempaal heeft, zo ook deze mooie in Victoria bij de haven. De andere foto is nog uit Butchart Garden.
Categorieën: Canada, Duncan, Vancouver Island | 1 reactie

Blog op WordPress.com.

%d bloggers liken dit: